ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਕਬੀਰ ਨਾਂਅ ਦਾ ਇਕ ਮੁੰਡਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਕਬੀਰ ਨੂੰ ਬਾਗਬਾਨੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਇਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਬੀਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੇਟਾ, ਇਹ ਇਕ ਜਾਦੂਈ ਬੀਜ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸਹੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਕਬੀਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚਾਅ ਨਾਲ ਉਹ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਬੀਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰੁਟੀਨ 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਕ ਹਫ਼ਤਾ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਇਕ ਮਹੀਨਾ, ਪਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਇਆ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੂਜੇ ਬੱਚੇ ਉਸਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਕਬੀਰ, ਤੇਰਾ ਜਾਦੂਈ ਬੀਜ ਤਾਂ ਨਕਲੀ ਹੈ! ਦੇਖ, ਸਾਡੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'
ਕਬੀਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪੁੰਗਰਨ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਮੁਹੱਬਤ ਅਤੇ ਵਕਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।'
ਪੂਰਾ ਇਕ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਇਕ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਕਬੀਰ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਸ ਦਾ ਪੌਦਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਪੌਦਾ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ।
ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਫੇਰੀ ਪਾਈ। ਕਬੀਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਬਾਬਾ ਜੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਵਿਚ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕਿਉਂ ਲੱਗਿਆ?'
ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਬੇਟਾ, ਪਿਛਲੇ ਇਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਇਹ ਬੀਜ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੇ ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਨਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਇੰਨੇ ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤ ਹੋਣ ਦਾ ਭਾਰ ਕਿਵੇਂ ਸਹਾਰਦਾ?'
ਸਿੱਖਿਆ : ਵੱਡੀਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਵਕਤ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਨਤੀਜੇ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਗੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਪਿੰੰਡ ਜੱਬੋਵਾਲ, ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨਗਰ
ਮੋਬਾ : 82830-66125
