ਵਕਤ ਦਾ ਪਹੀਆ

ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਇਆਂ ਅੱਜ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਵਾਂ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਤੱਕ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬੇਟੇ ਉਸ ਟਾਈਮ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹਟੇ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਬੇਟੇ ਬੀ.ਸੀ.ਏ. ਕਲੀਅਰ ਕਰੀ ਚੰਗੇ ਨੰਬਰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨ ਬੜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਚਲੋ ਹੁਣ ਕੋਈ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ ਪਰ ਕਿਥੇ ਦੋਵੇਂ ਬੇਟੇ ਘਰ ਵਿਹਲੇ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਮਾਂ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਮਰੀਜ਼ ਸੀ। ਅੱਸੀ-ਬਿਆਸੀ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਜਦ ਮੈਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲੈਣਾ ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਪੁੱਤ ਟੈਨਸ਼ਨ ਨਾ ਲਿਆ, ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬੇਟੇ ਮਿਹਨਤੀ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਪੋਤਾ ਪਹਿਲੀ ਤਨਖਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਫੜਾਈਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕਰਾਂ, ਮੈਂ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀਂ ਮਾਤਾ ਪਹਿਲੀ ਤਨਖਾਹ ਤੂੰ ਫੜ ਲਈਂ।
ਅਚਾਨਕ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਮਾਤਾ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਈ। ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕੰਪਨੀ 'ਚ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲੀ। ਪਹਿਲੀ ਤਨਖਾਹ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਤਨਖਾਹ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਸਾਥੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ।

-138 ਵਾਰਡ ਨੰ: 7, ਰਾਮਪੁਰਾ ਮੰਡੀ (ਬਠਿੰਡਾ)।
ਮੋਬਾਈਲ : 98783-25301